Μελίνα: Ήταν ο μύθος μας!

 

Η εικόνα “https://i2.wp.com/www.apodimos.com/images/Image57.gif” δεν μπορεί να προβληθεί επειδή περι�χει σφάλματα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για όσους έζησαν από κοντά τη Μελίνα στη διάρκεια της θητείας της ως υπουργού Πολιτισμού – η θύμισή της είναι πράγματι ιερή. Για κάποιους άλλους όμως που τυχοδιωκτικά την πλησίασαν, η θύμιση μπορεί να ρευστοποιηθεί σε κενά λόγια, παράτες και τυμπανοκρουσίες. Σε κάτι, δηλαδή, που η Μελίνα αντιπαθούσε.

Οπως κάθε εποχή έτσι και η δική μας είχε το είδωλό της – ήταν η Μελίνα! Και ήταν είδωλο από ατόφιο χρυσάφι. Ωστόσο, θα χρειαζόταν διευκρίνιση ότι το είδωλο αυτό λατρεύτηκε όχι απνευμάτιστα. Αξιώθηκε να τιμηθεί γιατί ήταν η Μελίνα συνειδητή καλλιτέχνις, υπεύθυνη πολιτικός, άξια Ελληνίδα. Έδωσε χρώμα και θερμοκρασία στην Ελλάδα. Μας έκανε να νιώσουμε το αίσθημα του χρέους, απέναντι στην πατρίδα. Γιατί η Μελίνα συνεχώς πολεμούσε για την Ελλάδα. Συνεχώς θα έλεγα ότι κρατούσε μαχαίρι στα δόντια! Το έβλεπε και το ένιωθε ότι η χώρα περνά από συμπληγάδες καθημερινά και ήταν πάντα ετοιμοπόλεμη. Έβλεπε, αλλά ίσως κοίταζε μακρύτερα από την άκρη της μύτης γιατί ανησυχούσε. Είναι λυπηρό να το λές αλλά είναι αλήθεια: με το θάνατο της Μελίνας η Ελλάδα γνώρισε μια – ίσως τη γενναιότερη – διαφήμιση. Δεν ήταν σωβινίστρια. Απλώς αγαπούσε υπερβολικά κι όχι ότι είχε το θεόσταλτο προνόμιο να τη σώσει. Μονάχα πίστευε πως έχει χρέος να συμβάλει στο κοινό χρέος. Αγωνιούσε για τον τόπο της και τον αναζητούσε με τα σπλάχνα της, με το πιο βαθύ και σκοτεινό σύστημα του κορμιού της. Δεν ήθελε να είναι ο μοναδικός παίχτης στον αγώνα. Μας ήθελε όλους συμπαίχτες. Κι αυτό θα το διαπίστωσαν οι συνεργάτες της στο υπουργείο Πολιτισμού.

Κι εδώ, ας μου επιτραπεί η προσωπική αναφορά: Όσον καιρό βρέθηκα κοντά της, ως σύμβουλος, στο υπουργείο θυμάμαι πως συνεχώς έλεγε ότι μας θέλει να γίνουμε άτομα δίχως να ξεκόψουμε απ’ την ομάδα. Το κρατώ ως παρακαταθήκη. Είμαι ευτυχής που τη γνώρισα.

Νίκος Λαγκαδινός

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μελίνα: Ήταν ο μύθος μας!

  1. Ήταν φως και δεν μπορούσαν να τη δουν όλοι κατάματα, γιατί τους θάμπωνε! Σήμερα λέμε ήταν ο μύθος μας! Ύπήρξε μια και μοναδική! Είχε ψυχή και συναίσθημα! Είχε τόσο…φως! Ήταν γυναίκα! Σφράγισε με την αγάπη της τον πολιτισμό μας και για την Ελλάδα…σφράγισε αυτό΄…οπού ακόμα δεν μπορούν να κατανοήσουν όσοι τη βλέπουν με φόντο… τον Παρθενώνα!
    Καλό ταξίδι στον Ζυλ Ντασέν…Έρχεται γλυκιά μου Μελίνα, να σε βρει…εκεί στην αιωνιότητα οπού είσαι. Ο δικός σου Ντασέν που αγάπησε εσένα και την Ελλάδα! Θα σας θυμόμαστε πάντα, σαν ένα παραμύθι οπού θα λέμε στα παιδιά. Γιατί όλα τα ξέχωρα πρόσωπα γίνονται παραμύθι, μύθος. Μόνο έτσι προσεγγίζονται από τους…αρνητικούς που μόνο να λασπολογούν ξέρουν και να καταστρέφουν! Διότι πολλοί αγάπησαν τους θώκους της εξουσίας, αλλά λίγοι είχαν κι έχουν το θάρρος να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, κοιτάζοντάς μας στα μάτια. Ο καθένας έχει τη δύναμη να δίνει στον άλλον χαρά. Ο καθένας μπορεί με ότι κι αν ασχολείται, αν δεν καταστρέφει. Αλλοίμονο σε όσους δαπανούν το χρόνο τους και τη φαιά τους ουσία με «λασπλογίες». Ο καθένας ας βάλει το δικό του λιθαράκι για τον τόπο, δίχως να γκρεμίζει τα…»λιθαράκια» των άλλων και δίχως να τα θέλει…όλα δικά του.Νότα Κυμοθόη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s