ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ ‘70

Standard

Ας μιλήσουμε για ποίηση…

Μια έρευνα για την Ποίηση την περίοδο τούτη που το ποδόσφαιρο είναι στην ημερήσια διάταξη ίσως να φαίνεται περίεργο και να ηχούν παράξενα οι ερωτήσεις για τη «δύσκολη» ή την «εύκολη» ποίηση, για τους ποιητικούς πειραματισμούς ή το ποιητικό ύφος, για την ποιητική παράδοση ή τις σημερινές ποιητικές γενιές κ.λπ.

Αλλά ακόμη πιο παράδοξη θα φαντάζει τούτη η έρευνα για την Ποίηση όταν παραδίπλα μας ένας λαός δολοφονείται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου και η υποκρισία των γειτόνων και των υπερδυνάμεων έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Όταν οι πολεμικές μηχανές και η φασιστική παράκρουση δημιουργούν ολοκαυτώματα. Όταν η ειρήνη γίνεται άλλοθι για τα πιο απαίσια εγκλήματα. Δεν υπάρχει καιρός για απολογισμούς ούτε για αποτίμηση, γιατί αυτή θα την κάνει η Ιστορία κάποια στιγμή. Τώρα χρειάζεται μονάχα η «επαναστατική» αντίδρασή μας μπροστά στο αίμα που ρέει ποταμηδόν στα σταυροδρόμια του κόσμου.

Κι η Ποίηση, λοιπόν;

Η Ποίηση είναι το φράγμα που ορθώνεται μπροστά στις παραπάνω καταστάσεις για να καθρεφτίσει τον άνθρωπο στις ωραιότερες στιγμές του. Μπορεί να μην ανατρέπει καθεστώτα, αλλά κινητοποιεί και εξεγείρει τις συνειδήσεις.

Λέει ο ποιητής:

«… αντισταθείτε στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουν το φίλο σας…»

(Μιχάλης Κατσαρός, Κατά Σαδδουκαίων)

Κι όσο για την ελληνική ποίηση, με την πλούσια και ουσιαστική παράδοση, φαίνεται πως σήμερα λειτουργεί στα δικά της μήκη κύματος, μακριά από το κοινό που στέκεται ανήμπορο μπροστά σ’ έναν παροξυσμό εκδοτικό που ολοένα και εντείνεται.

Προσπαθώντας να επισημάνουμε κάποιες αιτίες της κακοδαιμονίας που μαστίζει το χώρο της Ποίησης, κάνουμε αυτή την έρευνα, μιλώντας με νέους ποιητές που – κατά τη γνώμη μας, πάντα – σέβονται το κοινό, επιδιώκουν την επαφή μαζί του, βλέπουν την έκδοση ενός βιβλίου σαν πράξη δημόσια και για τούτο υπεύθυνη. Δεν σημαίνει ότι εξαντλήσαμε τα ονόματα. Αναγκαστικά περιοριστήκαμε σε μερικά δίχως να παραγνωρίζουμε κάποια άλλα.

Μιλάμε για το 1982…

Σε επόμενα post δημοσιεύονται οι συνεντεύξεις με τον Γιάννη Πατίλη και τον Μανόλη Πρατικάκη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s