ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ: «Η ποίηση είναι τρόπος ζωής…»!

Standard

Ποτέ δεν είναι ακατάλληλη η ώρα να μιλάς για ποίηση, αφού «η ποίηση είναι τρόπος ζωής» και σε τούτες τις δύσκολες ώρες που ισοπεδώσαμε τα πάντα και χάσαμε το μπούσουλα, είναι ανάγκη να στηριχτούμε κάπου και να σταθούμε ολόρθοι.

Ο Γιώργος Κακουλίδης μας δίνει την ευκαιρία της κουβέντας αυτής που έχει σαν αντικείμενο την ποίηση, τη δική του και του καιρού μας. Γιος του αξέχαστου ζωγράφου Δημήτρη Κακουλίδη, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1956 και το 1979, Γενάρη μήνα, κυκλοφορεί η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Λίμπερτυ», στη σειρά «Νέοι Έλληνες ποιητές» των εκδόσεων «Κείμενα». Το 1983, από τις εκδόσεις «Άγρα» κυκλοφορεί ο «Μουσουλμάνος δρόμος» και το 1984 η «Αίρεση της τίγρης» πάλι από την «Άγρα».

Από μικρός γεύτηκε τους καρπούς των συναναστροφών του πατέρα του κι ο κύκλος του πατέρα του ήταν ο Μάριος Χάκκας, ο Νίκος Καρούζος. Μελετούσε πολύ. Σιγά-σιγά άρχισε να βγαίνει η ανάγκη να δουλέψει δικά του πράγματα…

«Θεωρώ εργασία την ποίηση. Είναι δημιουργία και ανατρέπει μια πραγματικότητα, δημιουργώντας μια δική της. Είναι παρέμβαση στη ζωή μας…».

  • Αλλά, ας δούμε πώς αντιμετωπίζει την ιδιότητα του ποιητή και πώς βλέπει τη λειτουργία του:

Οι ποιητές ζουν στον κόσμο μας, με μόνη τη διαφορά ότι το ποίημα έχει δικούς του ρυθμούς και χρόνους και ο ποιητής καλείται να κατοικήσει μες στο ποίημα και μετά να το βγάλει προς τα έξω. Ο κάθε ποιητής έχει μια δική του αντίληψη πραγμάτων, αλλά επειδή η ποίηση είναι άσκηση, η μόνη του υποχρέωση είναι να δουλεύει στο εργαστήρι του, δηλαδή μέσα στη συνείδησή του την ίδια. Η μόνη έγνοια του ποιητή πρέπει να είναι η μορφή και η γλώσσα και το ποίημα, θέλουμε δεν θέλουμε, πρέπει να έχει υπόθεση. Το ποίημα πρέπει να είναι πληρωμένο – δηλαδή, να το έχει πληρώσει από την πλευρά της βιωματικής εμπειρίας. Η ποίηση είναι ένα τίμημα και όχι νεύρωση πολυτελείας!

  • Πώς θεωρείς τη γενιά του ’70;

Στη γενιά του ’70 υπάρχει, λίγο ως πολύ, μια ομοιογένεια. Στη δική μου τη γενιά δεν υπάρχει. Έρχονται μέσα από άλλα κανάλια που δεν είναι πολιτικά. Χρωστάμε πολλά πράγματα στην πρώτη μεταπολεμική γενιά και είναι αυτή που αποκαθιστά τον Καρυωτάκη (και σαν άποψη ζωής και σαν γλώσσα) γιατί η γενιά του ’30 μόλις και τον ανέχεται τον Καρυωτάκη…

  • Επειδή σε μια παλιότερη κουβέντα μας είχες μιλήσει για τον υπερρεαλισμό, νομίζω πως θα ήταν χρήσιμη μια αναφορά…

Έγινε ένα μεγάλο λάθος: ο υπερρεαλισμός στην Ελλάδα χαρακτηρίστηκε σαν μια ομάδα που είχε το κέντρο της στο Παρίσι, όπου οτιδήποτε γινόταν εκεί (Μπρετόν, αυτόματη γραφή κ.λπ.) , ενώ ο ελληνικός υπερρεαλισμός βγαίνει απευθείας μέσα από το ελληνικό τραγούδι και η προσφορά του σε σχέση με την ποίηση είναι ότι εκεί που οι άλλοι μιλάνε για υποκείμενο και αντικείμενο, αυτό διαλύεται για χάρη της έμπνευσης, όπως λέει και ο Οκτάβιο Παζ. Τώρα έχουμε μια ολόκληρη ποιητική γενιά, μ’ επικεφαλής τον Ανδρέα Εμπειρίκο, τον νεαρό τότε Οδυσσέα Ελύτη, τον Νίκο Εγγονόπουλο και τον Έκτορα Κακναβάτο…

  • Στη νέα ποίηση βρίσκουμε στοιχεία αυτής της γενιάς;

Οπωσδήποτε βρίσκουμε στοιχεία αυτής της γενιάς στη νέα ποίηση. Σε ορισμένους βρίσκουμε μια αγάπη για τους Αμερικάνους (ο Λευτέρης Πούλιος είχε επιδράσεις από τον Γκίνσμπεργκ).

  • Η θεματολογία της δικής σου ποίησης ποια είναι;

Η θεματολογία η δική μου είχε μια ιδιομορφία. Στα δεκαεννιά μου, που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο, είχε σχέση άμεση με τη θάλασσα, γιατί ταξίδευα με καράβια. Στη συνέχεια, στο «Μουσουλμάνο δρόμο», ήταν ένας δρόμος για να μπω στη Μητρόπολη και η «Αίρεση της τίγρης» είναι πλέον ιστορίες μες στην πόλη. Υπάρχουν όμως και μονομανίες, που εμφανίζονται καμιά φορά, όπως το στοιχείο της θάλασσας, αλλά που ο καθένας έχει τέτοια πράγματα που θα τα σέρνει μέχρι τον τάφο του.

  • Από τον πατέρα σου τι κράτησες, τι πήρες;

Στο πλάι του έμαθα ότι για να βγάλεις πράγματα που θέλεις στην τέχνη σου, πρέπει να κλειστείς και να δουλέψεις. Δουλειά εννοώ μελέτη, ερωτηματικά. Έτσι μόνο μπορείς να έχεις έναν ερωτικό λόγο. Δουλειά, πολλή δουλειά.

  • Κι αυτό πώς γίνεται;

Ό,τι υπαγορεύει πρώτα η έμπνευση και μετά αρχίζει η επεξεργασία…

  • Πώς βλέπεις τους ομοτέχνους σου;

Αυτό που βλέπω κι απογοητεύομαι είναι ότι οι περισσότεροι αναλώνονται σε δημόσιες σχέσεις, ενώ θα ’πρεπε να δουλεύουν και στις δηλώσεις τους να είναι πιο σεμνοί. Γιατί η βάση της ξιπασιάς είναι η ηλιθιότητα. Για να είσαι ουσιαστικός άνθρωπος πρέπει να είσαι σεμνός και στους νέους δύσκολα το συναντάμε. Οι νέοι πρέπει να έχουν αντιστάσεις…

  • Αν και είπες τόσα πολλά για την ποίηση, θα ήθελα με μια φράση να δώσεις το τι είναι ποίηση…

Η ποίηση είναι τρόπος ζωής!

[Εξόρμηση, 21 Φεβρουαρίου 1986]

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ: «Η ποίηση είναι τρόπος ζωής…»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s