ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΙΩΑΝΝΟΥ

Standard

ΑΡΑΓΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ: Για τον Γιώργο Ιωάννου. Σειρά: Νεοελληνική λογοτεχνία Ίνδικτος 2007. Ο Γιώργος Αράγης, συγγραφέας και γιατρός στο επάγγελμα, είναι ένας από τους συστηματικότερους μελετητές του έργου του Θεσσαλονικιού συγγραφέα Γιώργου Ιωάννου. Φίλοι καλοί κατά την περίοδο που ο Ιωάννου ζούσε και εργαζόταν στην Αθήνα, μοιράστηκαν σκέψεις, έγνοιες και συζητήσεις γύρω σε θέματα των νεοελληνικών γραμμάτων, ο δε Ιωάννου εμπιστεύθηκε σε αυτόν την πρώτη ανάγνωση πολλών αδημοσίευτων ακόμη κειμένων του. Στα κείμενα του τόμου ο Αράγης ξετυλίγει με περίτεχνο και συνάμα διακριτικό τρόπο τα στοιχεία της προσωπικότητας του Γ.Ι., όλα όσα διαμόρφωσαν τον πεζογράφο, τον χρονογράφο αλλά και τον περιηγητή της Αθήνας Ιωάννου, ο οποίος είχε το σθένος αλλά και την ταπείνωση να υπερασπίζει το έργο του με τρόπους σιωπηλούς και σίγουρα ενάντια στο τότε λογοτεχνικό κατεστημένο. Ο αναγνώστης θα βρει κείμενα σχετικά με το πεζογραφικό ύφος του συγγραφέα, για τις ανεξερεύνητες ακόμα αρετές των χρονογραφημάτων του, για το λογοτεχνικό αλλά και προσωπικό περιβάλλον εντός του οποίου ο Ιωάννου έζησε και δημιούργησε. Ξεχωριστή θέση κατέχει, στο τέλος του βιβλίου, το κείμενο που ο Αράγης γράφει λίγες στιγμές μετά την κηδεία του φίλου του, στην Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης.

ΔΡΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΡΗΣ: Γιώργος Ιωάννου: Ένας οδηγός για την ανάγνωση του έργου του. Σειρά: Νεοέλληνες Λογοτέχνες. Ειρμός 1992.

ΧΟΥΖΟΥΡΗ ΕΛΕΝΑ: Γιώργος Ιωάννου. “Σαν σπόρος αγκαθιού…”. Σειρά: Βίοι Αγίων / Υπόγειες Διαδρομές. Ηλέκτρα 2005. Ο Γιώργος Ιωάννου της Θεσσαλονίκης. Ο Γιώργος Ιωάννου της ποίησης. Ο Γιώργος Ιωάννου της πεζογραφίας. Ο Γιώργος Ιωάννου της διδασκαλίας. Ο Γιώργος Ιωάννου της περιπλάνησης και της μοναξιάς. Ο Γιώργος Ιωάννου της στιχουργικής. Ο Γιώργος Ιωάννου θύμα ενός αδόκητου θανάτου. Η εξιστόρηση μιας ζωής πλήρους από ήρεμη μεγαλοσύνη. Φέτος, ένα βιβλίο. Eίκοσι χρόνια από τον θάνατό του. Από τη γέννηση (20 Νοεμβρίου 1927), μέχρι τον θάνατο (16 Φεβρουαρίου 1985), η περιπέτεια μιας ολόκληρης ζωής που έχει διανύσει την απόσταση από τη λύπη μέχρι την αναγνώριση. Από την εναγώνια προσπάθεια αναζήτησης της αυτοπροσωπίας μέχρι την καταξίωση. Από την επίμονη και επίπονη καταβύθιση μέχρι την ακεραίωση του προσωπικού και λογοτεχνικού Είναι. Κι από κοντά, γνώμες και απόψεις ομοτέχνων και ειδικών της λογοτεχνίας. Το κοινωνικό και λογοτεχνικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης. Μιας ορισμένης εποχής της Θεσσαλονίκης και μιας ορισμένης εποχής της Ελλάδας, ταλαίπωρης και ταλαιπωρούσας. Ο σφυγμός του καιρού, που τον κατανόησε ο συγγραφέας και μας τον έδωσε ως πολύτιμο κοινό κτήμα. Μια γοητευτική αφήγηση της προσωπικότητας του Γιώργου Ιωάννου είναι αυτό το βιβλίο της Έλενας Χουζούρη. Ένα παρακολούθημα της ηδύτητας, δοσμένο με την χάρη εκείνου που γνώρισε και αγάπησε τον δημιουργό και το έργο του. Δεν είναι απόδοση οφειλόμενης -έτσι κι αλλιώς- τιμής σ’ έναν άνθρωπο που λείπει από τις μέρες μας. Είναι λογοτεχνία για μια ζωή λογοτεχνημένη. Που τεχνήθηκε, δηλαδή, από την αγάπη για τον λόγο. Τον γραπτό λόγο. Βιβλίο προς βιβλίο και όχι χρόνο με τον χρόνο. Η Έλενα Χουζούρη γράφει για τον Γιώργο Ιωάννου συνομιλώντας με την παρουσία του μέσα στον καιρό και μέσα από τον καιρό. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να μην ξεχνάς. Γιατί αξίζει στον Γιώργο Ιωάννου -φέτος 20 χρόνια από τον θάνατό του- να τον γνωρίζεις διαρκώς. Θεραπεύοντας τα «πολλαπλά κατάγματα» της μνήμης. Από το κεφάλαιο «Επιστροφή στη Γενέτειρα»: Στις 18 Φεβρουαρίου 1985 ο Γιώργος Ιωάννου επιστρέφει στη γενέτειρα πόλη. Χιονίζει. Λευκές νιφάδες σκεπάζουν απαλά το Σέιχ Σου, το ξανθωπό βουνό των ξανθομάλλικων παιδικών του χρόνων, από τη μεριά της γκρίζας θάλασσας φαίνεται να έρχεται η τρελή Ρωσίδα με το κάτασπρο μακρύ της φόρεμα και το λευκό πέπλο, κρατώντας στο προτεταμένο χέρι το άσπρο λουλούδι του Ευαγγελισμού, στο μεταξύ κι ενώ το χιόνι πυκνώνει και ο Γιώργος Ιωάννου προχωρεί προς την καινούρια του κατοικία, κόσμος αρχίζει να συρρέει προς την Πλατεία Αγίας Σοφίας. Σαρώνοντας τις γειτονιές, κατεβαίνουν τα παιδιά, κι όχι μόνον, του Κουλέ Καφέ, του Αγίου Παύλου, της Ακρόπολης, της Κασσάνδρου, από τον Βαρδάρη πάλι έρχεται ξυπόλητη, ρακένδυτη, πειναλέα, σπαρταρώντας από ενθουσιασμό, η Ραμόνα, η Εφτάλοφος, ο Παλιός Σταθμός, η Νεάπολη, η Σταυρούπολη, ενώ, αντίθετα, από ανατολικά καταφθάνουν μέσα σε σκόνη και αλαλαγμό, με τρομπέτες, παντιέρες, λάβαρα και χωνιά, η Τούμπα, η Αγία Φωτεινή, η Ευαγγελίστρια, η Τριανδρία, και η μακρινή Καλαμαριά. Κι ο Γιώργος Ιωάννου προχωρεί, η ομίχλη και το χιόνι πυκνώνουν, αλλά εκείνος χαίρεται και αγαλλιάται γιατί επιτέλους το σώμα του γίνεται σώμα της αγαπημένης πόλης, η μύτη του είναι πια το Μεγάλο Καράμπουρνου, το πιγούνι του το Μικρό Καραμπουρνάκι, το Εφταπύργιο είναι το κεφάλι του, τα σπαστά καστανά του μαλλιά τα σκουριασμένα βορινά της τείχη με τους κουλέδες, το ένα του μάτι η Μονή Βλατάδων με τα ονειρευτά παγώνια, το άλλο η Άσπρη Πέτρα, τα τείχη οι γραμμές του σώματός του. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή που επέρχεται η πολυπόθητη ένωση των δύο σωμάτων, μέσα από τις λευκές νιφάδες του χιονιού, ακούγεται μέγας καλπασμός και εμφανίζεται ο Άγιος Δημήτριος καβαλάρης. Με χέρι προτεταμένο κάνει το σχήμα του σταυρού και από ψηλά ευλογεί την αιώνια ένωση του Νυμφίου με τη Νύμφη του Θερμαϊκού

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΙΩΑΝΝΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s